Metoda biofeedback - więcej szczegółów

Przykład działania metody neurofeedback

Załóżmy, że osoba trenująca ma stany lękowe, obsesyjne myśli, oraz zachowania kompulsywne. Potwierdza to niewłaściwy wzorzec fal mózgowych, który występuje pod postacią podwyższonych wartości fal hiBeta nad zakrętem obręczy (o falach hiBeta w dalszej części tekstu). Tak więc celem treningu będzie nauka obniżania fal hiBeta, a przez to osłabienie lub całkowite wyeliminowanie wymienionych zaburzeń. Terapeuta przykleja do głowy pacjenta elektrodę pomiarową w punkcie, który znajduje się nad przednią częścią zakrętu obręczy oraz uruchamia na komputerze odpowiedni protokół treningowy. Osoba trenująca siedzi w wygodnym fotelu i ma przed sobą monitor, na którym będzie otrzymywać sygnał zwrotny w postaci filmu. Zadaniem pacjenta będzie oglądanie filmu lecz oglądanie to będzie czasami utrudniane. Utrudnienie będzie polegało na przyciemnianiu się filmu i przyciszaniu dźwięku i będzie zależało od tego czy są spełnione warunki treningu czy nie. Naszym warunkiem treningu jest obniżanie poziomu fal hiBeta i utrzymanie ich na zadanym poziomie. Jeżeli osoba trenująca w czasie treningu obniży poziom fal hiBeta poniżej przyjętego poziomu to film będzie odtwarzał się normalnie, bez żadnych przeszkód, a więc jest to pewien rodzaj nagrody (możemy normalnie oglądać film). Jeżeli w pewnym momencie aktywność fal hiBeta wzrośnie ponad ustawiony poziom, film zacznie się przyciemniać i dźwięk przyciszać. Przyciemnianie i przyciszanie będzie tym większe im wyższy będzie poziom fal hiBeta ponad przyjętą normę. Tak więc w tym przypadku otrzymujemy karę w postaci utrudnienia w oglądaniu filmu.

Osoba trenująca dążąc to tego, żeby film odtwarzał się normalnie przez jak najdłuższy czas, uczy się jak generować pożądany wzorzec fal mózgowych, a przez to uczy się pożądanych stanów mentalnych.

Pacjent może nawet nie wiedzieć, że np. uczy się obniżania fal hiBeta, wystarczy że będzie wiedział tylko co jest nagrodą, a mózg sam odkryję właściwą zależność pomiędzy nagrodą a właściwym poziomem fal hiBeta.

Możemy więc powiedzieć że biofeedback jest metodą edukacyjną, ponieważ to osoba trenująca, a w zasadzie jej mózg uczy się właściwych stanów psychofizycznych. Na elektrody, które mocowane są do głowy nie są podawane żadne sygnały, służą one wyłącznie do pomiaru. Terapeuta więc nie zmienia nic w głowie pacjenta, to pacjent sam dokonuje zmiany. Dobrym przykładem porównawczym jest trening fizyczny na siłowni. Tylko my sami możemy wyćwiczyć i rozbudować nasze mięśnie, nikt inny za nas tego nie zrobi, tak samo nikt za nas nie zmieni naszych fal mózgowych. Udajemy się na siłownię, gdzie ćwiczymy nasze mięśnie na różnych przyrządach pod okiem trenera, który czuwa nad prawidłowymi przebiegiem treningów. W przypadku metody biofeedback, naszą „siłownią” jest głowica pomiarowa oraz komputer z monitorem i z odpowiednio dobranym protokołem treningowym. Trenerem jest natomiast  neuroterapeuta, który czuwa nad prawidłowym i optymalnym procesem treningów.

Tak jak w każdej metodzie edukacyjnej, tak samo w przypadku metody biofeedback, żeby osiągnąć zadowalające i trwałe rezultaty należy treningi powtarzać w odpowiednich odstępach czasu przez pewien okres. Jeden trening neurofeedback nie przyniesie żadnej korzyści, tak jak nic nie zyskamy idąc raz na siłownię czy biorąc jedną lekcję języka obcego. Tylko regularne sesje treningowe mogą przynieść pożądane rezultaty.